محمد(میلاد)بیرانوند

روایت یادبود

به یاد محمد (میلاد) بیرانوند؛ ستاره‌ای که در سرمایِ دی‌ماه خاموش شد دیگر هیچ دی‌ماهی، برای ما دی‌ماه نیست؛ زمستانی است که تا ابد در تقویمِ زندگی‌مان یخ زده است. خرم‌آباد، خیابان شهید عینی؛ آنجا نقطه تلاقیِ تمامِ کابوس‌های ماست. نوزدهم دی‌ماه بود که محمدِ ما، میلادِ عزیزِ ما، در هیاهویِ سرب و بی‌رحمی، گلویِ سرخِ بهار بود که بریده شد. آه از آن شب! از آن شب که تلفن‌ها قطع شد و نفسِ شهر در سینه حبس شد. مردم برای حفظ پیکرِ زخمی‌ات با چنگ و دندان جنگیدند، انگار می‌دانستند که تو آخرین تپش‌هایِ زندگیِ این شهر را در سینه داری. تو را به بیمارستان بردند، اما دریغ که دست‌هایِ سردِ مرگ، پیش‌دستانه به سراغت آمده بود. جست‌وجویِ ما، یک کابوسِ بی‌پایان بود. بیمارستان به بیمارستان، کوچه به کوچه... در آن هیاهوی بی‌خبری، پنج ساعت طول کشید تا تو را در تنهاییِ مطلقِ سردخانه پیدا کنیم. وقتی پیدایت کردیم، دیگر سرد بودی؛ آن‌قدر سرد که انگار تمامِ سرمایِ تاریخ در تنت رسوب کرده بود. آن لحظه، آخرین تصویری که از تو در ذهنمان حک شد، نه لبخندِ همیشگی‌ات، که غربتِ سردخانه‌ای بود که جایِ تو نبود. میلاد! تو یکی از چند ده هزار ستاره‌ای هستی که آسمانِ این خاک را با خونِ خود ستاره‌باران کردند. تو رفتی، اما در هر کوچه‌ی این شهر، در هر نفسِ مادرانه‌ای که به یادت بغض می‌کند، و در هر خشمِ خفته‌ای که در سینه‌ی ماست، زنده‌ای. ما سوگواریم، اما سوگواریِ ما آرام نیست. نامِ تو، محمد، برای ما سندِ زنده بودنِ حقیقت است؛ حقیقتی که نه در سردخانه‌ها، که در قلب‌هایِ بیدارِ ما تا ابد جاودانه خواهد ماند. روحت در آرامشِ ابدی، ای جانِ شیرینِ ما.